logoArea

Narish Parsan

Narish Parsan is actief als raadslid in Amsterdam Zuid-Oost én als sociaal ondernemer. Beide vanuit diezelfde passie:  het oplossen van sociale vraagstukken. Vanuit het meest cultureel diverse stadsdeel van Nederland houdt Narish dan ook een hartstochtelijk pleidooi - met als inzet de  reputatie van Amsterdam als ‘Gay Capital’ - voor een multiculturele strijd om je leven in te kunnen richten naar je eigen inzichten!

Normaal is gek genoeg!

Amsterdam wordt de laatste jaren regelmatig opgeschrikt door berichten van homofoob gedrag of homo gerelateerd geweld. Van ‘the Gay Capital’ zou weinig over zijn, terwijl de vele reisgidsen Amsterdam nog steeds aanbevelen als ‘a freehaven for our homosexual citizens’. Maar is die stad nu echt zo veranderd?

Meer geweld
Het aantal meldingen van anti-homogeweld neemt toe. Ook lezen we steeds vaker dat weer een homo in elkaar is geslagen in Amsterdam West of in het uitgaansgebied van de binnenstad. Wat hierin meespeelt is dat enerzijds de registratiemethoden in 2008 door de politie gewijzigd zijn - hierdoor is anti-homo geweld beter zichtbaar in de statistieken. Anderzijds lijkt de bereidheid om aangifte te doen en het vertrouwen van de slachtoffers in de instanties te zijn toegenomen.  Evengoed is de tendens helder, en zouden we ons als Amsterdammers moeten afvragen of ons huidige imago in de buitenwereld (nog) wel met de realiteit strookt.

Daders allochtoon?
Onderzoek wijst  uit dat Marokkaanse jongeren  weliswaar oververtegenwoordigd zijn als dader bij anti-homo geweld, maar dat autochtone jongens niet ondervertegenwoordigd zijn. Tegelijkertijd wijst onderzoek ook uit dat de meerderheid van de allochtonen vóór het homo-huwelijk is. Hoe valt dit te rijmen met  de veronderstelling dat de homo-emancipatie onder autochtonen voltooid zou zijn en onder allochtonen nog in de beginfase zou verkeren?

‘Normaal is gek genoeg!’
Met deze vraag raken we het hart van het probleem. Anti-homogedrag komt naar mijn mening namelijk niet voort uit een cultureel normatief kader waarmee groepen in het leven staan en beslissingen nemen. Dit verwerpelijk gedrag komt voort uit het vigerend maatschappelijk oriëntatiekader dat er vanuit gaat dat je in Nederland ‘normaal’ moet doen en je vooral aan de meerderheid moet aanpassen. Daarbij kunnen we iedere zaterdag op de Nederlandse sportvelden horen hoe het staat met de homo-emancipatie.  In de scheldkanonnades waarmee  het sportend deel van onze samenleving elkaar de maat neemt wordt het woord  ‘homo’ namelijk zeker niet als geuzentitel gebruikt!

Leven gebaseerd op eigen keuze
Het toenemend  anti-homo geweld moet gekeerd worden. En de stad die zich in de wereld graag afficheert als beginnend metropool zal ook de garanties moeten bieden die daarbij horen. Daadkrachtig optreden van de overheid is één aspect van de aanpak. Het andere is het blijvend informeren van groepen die moeite hebben met homoseksualiteit door het debat met hen aan te gaan. Het zijn minieme stapjes, maar met medewerking van de sleutelfiguren en het wijzen op gedeelde verantwoordelijkheid moet het op den duur lukken om ook als homo in de multiculturele, Amsterdamse samenleving een leven op te bouwen gebaseerd op de eigen keuze. Die vrijheid mag je een ander niet ontnemen; die strijd is een strijd van ons allemaal!

Tom Mikkers

Na een serie van dialoogbijeenkomsten is er ter gelegenheid van de Internationale Dag tegen Homofobie (IDAHO) op 17 mei, de interkerkelijke verklaring tegen geweld tegen homoseksuelen ondertekend. Een grote stap vooruit omdat niet alleen fysiek geweld maar bijvoorbeeld ook psychisch geweld benoemd wordt. Tom Mikkers was betrokken bij de totstandkoming van het document namens de Remonstrantse Kerken.

Je mag een homo niet slaan

Een kerkelijke verklaring tegen anti-homo geweld- kan het voorzichtiger dacht ik, toen ik hoorde van dit initiatief van het COC en het LKP (Landelijke organisatie voor homoseksualiteit en kerk). Zou de emancipatie van de vrouw gebaat zijn bij een verklaring van kerken met als strekking “mannen mogen vrouwen niet slaan”?  Met enig voorbehoud schoof ik dan ook aan bij de eerste bespreking van de werkgroep met kerkelijke vertegenwoordigers die deze verklaring zouden voorbereiden. 

Het was een bont gezelschap met ondermeer afgevaardigden van de Doopsgezinden, het Leger des Heils en de Nederlands Gereformeerde Kerk. De grootste kerken (Katholieken en PKN) hadden niemand gestuurd naar de voorbereidingsgroep maar lieten zich vertegenwoordigen door een gemeenschappelijke afgevaardigde vanuit de Raad van Kerken. Was dit oecumene op zijn best of werd hier de oecumene gebruikt om het ongemak met het onderwerp homoseksualiteit in de eigen kerk toe te dekken, vroeg ik me af. Tijdens de bijeenkomst werden we bijgepraat door kerkhistoricus David Bos over het onderwerp kerk en homoseksualiteit. Hij zei: “Is het niet opmerkelijk hoe veel belang kerken in Nederland toekennen aan hun opvattingen over homoseksualiteit? Het lijkt warempel wel of hun identiteit meer daarvan afhangt dan van geloofsbelijdenis of kerkorde. Het resultaat is een verkramping die niet in het belang is van de mensen om wie het hier gaat: homoseksuele gemeenteleden en hun naasten.”

Deze woorden motiveerden mij om mijn bezwaren tegen de verklaring te laten varen. “Je mag een homo niet slaan” lijkt een non-statement.  Maar als kerken het zeggen mag je aannemen dat ze een begin hebben gemaakt om met elkaar het gesprek aan te gaan over homoseksualiteit. En dat is winst, voor homo’s maar ook voor kerken.

Op 17 mei – de internationale dag tegen homofobie -  zal een remonstrantse vertegenwoordiger samen met vertegenwoordigers uit andere kerken de verklaring tegen anti-homo geweld ondertekenen. Het gaat hier niet alleen om fysiek geweld.

----

Enige achtergrondinformatie:

In veel publicaties over Remonstranten is te lezen: “In 1986 stelden de Remonstranten als eerste kerk ter wereld het huwelijk open voor paren van hetzelfde geslacht…..” Is er er sindsdien wat veranderd? Enkele feiten:
*Homoseksualiteit is in veel kerken nog altijd een ingewikkeld en urgent onderwerp. Op IKON kerknieuws behoren berichten over homoseksualiteit en kerk tot de top 3 van meest gelezen en becommentariëerde items.
*Kerkenscheuringen in de 21ste eeuw hebben veelal de acceptatie of verwerping van homoseksualiteit als breekpunt.
*In Spanje gingen nog niet zo lang geleden duizenden mensen de straat op om te protesteren tegen het homohuwelijk. Zij werden gesteund door de Katholieke Kerk. De Orthodoxe Kerk in Oost-Europa voorziet de discriminatie van homoseksuelen in Oost-Europese landen van argumenten.
*De kans dat homojongeren een suïcidepoging doen is significant hoger als zij religieus zijn opgevoed.

Als Remonstranten hebben we een voortrekkersrol gespeeld bij de kerkelijke openstelling van het huwelijk. De waardering hiervoor bleek nog eens toen de Remonstranten in 2010 van het COC de Bob Angelo-penning ontvangt. Er wordt naar ons gekeken als het gaat over kerk en homoseksualiteit. Toch is het onderwerp sinds 1986 nagenoeg niet meer gethematiseerd in het kerkgenootschap. De huidige ontwikkelingen geven meer dan genoeg reden om ook in de Remonstrantse Broederschap met elkaar te bespreken hoe we met dit thema om gaan binnen de eigen gelederen maar ook hoe we ermee naar buiten treden. Recent zijn we hiermee begonnen. Wilt u over de hoogte gehouden worden over dit gesprek? Neem dan contact op met Tom Mikkers via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

Ben Dragstra

Vandaag ontvangt de Territoriaal Commandant van het Leger des Heils, Hans van Vliet het eerste exemplaar van de bundel Uniform uit de kast. Hierin doen homoseksuele (oud-) heilssoldaten –vrouwen en mannen- hun verhaal. Een van hen is Ben Dragstra, actief heilssoldaat in Amsterdam. Zijn oproep: Leger, wees vooral trots en niet zo verlegen!

TROTS, NIET VERLEGEN!

Bij de buitenwacht staat het Leger des Heils vaak bekend als ‘homofobe club’. Juist daarom wilde ik meewerken aan de bundel Uniform uit de Kast; ik wilde namelijk laten zien dat de praktijk heel anders is, er is wel degelijk ruimte voor diversiteit en ik ken genoeg homoseksuele heilssoldaten die samenwonen. Ik zou willen dat het leger trots zou zijn op deze praktijk: we zijn namelijk al heel ver!

Wat ik echter zie is geen trots, eerder verlegenheid. Misschien ook juist omdat er geen eenduidig beleid is. De leger afdelingen bepalen zelf hoe ze omgaan met homoseksualiteit. Dat biedt natuurlijk voordelen: zo kan de praktijk voorop lopen op een organisatie die ergens misschien nog niet aan toe is. Maar het zorgt ook voor willekeur: het zou niet uit hoeven maken of je in Amsterdam of ergens anders woont! Het is dan ook een spannende dag vandaag: de territtoriaal commandant, onze ‘hoogste baas’, neemt de bundel in ontvangst… Is de legerleiding er inmiddels aan toe zich uit te spreken?

Majoor Bosshardt was een van de eersten om mij te steunen: ‘jouw leven ziet er anders uit dan je voor jezelf had durven hopen’. Maar het leger is echt ‘mijn kerk’. Het biedt mij de mogelijkheid mijn geloof in God handen en voeten te geven. Ik ken de heilssoldaten ook als een club praktische, pragmatische christenen, heel erg goed in het –respectvol- omgaan met diversiteit en pluriformiteit in de samenleving. Vanwaar dan die interne verlegenheid? Waarom zeggen we dan niet: ‘jullie horen er volledig bij!’? En durf dit dan ook theologisch te onderbouwen en uit te dragen.

In 1865 liepen we als Leger voorop: toen gaven we de vrouwen gelijke rechten. Dat hebben we theologisch onderbouwd, een sprong vooruit nemend in de geschiedenis. Laten we dan ook nu voorop lopen en meegaan met de tijdgeest. Geef handen en voeten aan de praktijk, want homoseksualiteit zou geen issue meer moeten zijn, dat ligt achter ons, is geschiedenis!

--------------

Uniform uit de Kast, Narratio Gorinchem ISBN 9789052638867

Herman Meijer

Herman Meijer is voorzitter van de adviesraad van De Dialoog. Ook is hij ambassadeur van De Dialoog en organiseert hij tal van bijeenkomsten om homoseksualiteit bespreekbaar te maken. Naar aanleiding van de bijeenkomst op 16 april in de Bijlmer verzorgt Herman de aftrap voor de rubriek Column!

DE ANDER HEB JE NIET BEDACHT

Een dialoog verschuift iets bij de deelnemers. Dat gebeurt doordat de deelnemers aan elkaar in zekere zin ‘in hun geheel’ verschijnen. Het gaat niet om doelgerichte uitwisseling van specifieke informatie. Ook niet om het kennisnemen van andermans ‘standpunten’ of meningen. Alle regels van de dialoog zijn erop gericht dat de ander van zichzelf kan blijk geven, zonder berekening. Het enige wat op het spel staat is een kans, namelijk om wijzer te worden van de andere deelnemers.

Mijn jongste ervaring kreeg ik bij de bijeenkomst van 16 april met Rowland Jide Macaulay. Ik zat een dialoogtafel voor met zeven deelnemers. En van hen was een jonge homo die godloos was grootgebracht en pas later ‘tot het geloof gekomen’. Over hem voerde zijn Volle Evangeliegemeente al een jaar lang discussie. Of hij, sinds hij met een vriend samenwoonde, wel de jeugdgroep van deze kerk mocht leiden. Hij wilde dat graag. Geen moment dacht hij erover zijn kerk wegens haar anti-homostandpunt te verlaten. Het Pinkstergeloof was juist wat hem na een slechte jeugd op de been hield. Toen het gesprek op zogenaamde homohealings kwam zei hij: O, ik geloof zeker dat God mensen kan genezen. Ook dat hij van homo’s hetero’s kan maken. En hij voegde eraan toe: ook het omgekeerde trouwens, van hetero’s homo’s. Maar, zei hij, ik vind niet dat je het gebed zo moet  gebruiken, op grond van een eigen negatief oordeel.

Toen verschoof er bij mij iets. Ik kan me niet herinneren ooit zo’n combinatie van charismatisch geloof en volstrekt rationele nuchterheid bij iemand te hebben gezien. Waarschijnlijk heb ik zo’n combinatie altijd voor onmogelijk gehouden. Maar deze jongen was volkomen echt en evenzo mijn verwondering.