Narish Parsan
Narish Parsan is actief als raadslid in Amsterdam Zuid-Oost én als sociaal ondernemer. Beide vanuit diezelfde passie: het oplossen van sociale vraagstukken. Vanuit het meest cultureel diverse stadsdeel van Nederland houdt Narish dan ook een hartstochtelijk pleidooi - met als inzet de reputatie van Amsterdam als ‘Gay Capital’ - voor een multiculturele strijd om je leven in te kunnen richten naar je eigen inzichten!
Normaal is gek genoeg!
Amsterdam wordt de laatste jaren regelmatig opgeschrikt door berichten van homofoob gedrag of homo gerelateerd geweld. Van ‘the Gay Capital’ zou weinig over zijn, terwijl de vele reisgidsen Amsterdam nog steeds aanbevelen als ‘a freehaven for our homosexual citizens’. Maar is die stad nu echt zo veranderd?
Meer geweld
Het aantal meldingen van anti-homogeweld neemt toe. Ook lezen we steeds vaker dat weer een homo in elkaar is geslagen in Amsterdam West of in het uitgaansgebied van de binnenstad. Wat hierin meespeelt is dat enerzijds de registratiemethoden in 2008 door de politie gewijzigd zijn - hierdoor is anti-homo geweld beter zichtbaar in de statistieken. Anderzijds lijkt de bereidheid om aangifte te doen en het vertrouwen van de slachtoffers in de instanties te zijn toegenomen. Evengoed is de tendens helder, en zouden we ons als Amsterdammers moeten afvragen of ons huidige imago in de buitenwereld (nog) wel met de realiteit strookt.
Daders allochtoon?
Onderzoek wijst uit dat Marokkaanse jongeren weliswaar oververtegenwoordigd zijn als dader bij anti-homo geweld, maar dat autochtone jongens niet ondervertegenwoordigd zijn. Tegelijkertijd wijst onderzoek ook uit dat de meerderheid van de allochtonen vóór het homo-huwelijk is. Hoe valt dit te rijmen met de veronderstelling dat de homo-emancipatie onder autochtonen voltooid zou zijn en onder allochtonen nog in de beginfase zou verkeren?
‘Normaal is gek genoeg!’
Met deze vraag raken we het hart van het probleem. Anti-homogedrag komt naar mijn mening namelijk niet voort uit een cultureel normatief kader waarmee groepen in het leven staan en beslissingen nemen. Dit verwerpelijk gedrag komt voort uit het vigerend maatschappelijk oriëntatiekader dat er vanuit gaat dat je in Nederland ‘normaal’ moet doen en je vooral aan de meerderheid moet aanpassen. Daarbij kunnen we iedere zaterdag op de Nederlandse sportvelden horen hoe het staat met de homo-emancipatie. In de scheldkanonnades waarmee het sportend deel van onze samenleving elkaar de maat neemt wordt het woord ‘homo’ namelijk zeker niet als geuzentitel gebruikt!
Leven gebaseerd op eigen keuze
Het toenemend anti-homo geweld moet gekeerd worden. En de stad die zich in de wereld graag afficheert als beginnend metropool zal ook de garanties moeten bieden die daarbij horen. Daadkrachtig optreden van de overheid is één aspect van de aanpak. Het andere is het blijvend informeren van groepen die moeite hebben met homoseksualiteit door het debat met hen aan te gaan. Het zijn minieme stapjes, maar met medewerking van de sleutelfiguren en het wijzen op gedeelde verantwoordelijkheid moet het op den duur lukken om ook als homo in de multiculturele, Amsterdamse samenleving een leven op te bouwen gebaseerd op de eigen keuze. Die vrijheid mag je een ander niet ontnemen; die strijd is een strijd van ons allemaal!
|
