logoArea

Dialoog bij Vadercentrum Adam in Den Haag: ‘Voed je kinderen goed op en laat ze andere mensen respecteren!’

Op vrijdag 23 december 2011 organiseert Stichting Malaica samen met Vadercentrum Adam en Stichting Rainbow in Den Haag een dialoogdiner. Een groep van 80 mannen, vrouwen en jongeren komt bij elkaar om in gesprek te gaan over homo-emancipatie. De aanwezigen zijn buurtbewoners, velen van hen met een multiculturele achtergrond.

Tijdens de inloop speelt een traditionele Turkse band vrolijke liedjes. De avond begint met het serveren van soep. De meeste aanwezigen kennen elkaar en kletsen gezellig rond. Na het voorgerecht neemt de dialoogbegeleider Faysal Zouay het woord over en geeft een inleiding en achtergrond over de dialoog die gaat plaatsvinden. Ook geeft de betrokken beleidsmedewerker van de Gemeente Den Haag Gökmen Dogan een inleiding, waarna de dialoog officieel wordt geopend.

Faysal vraagt aan de grote groep wat er in hun wijk leeft als het om het thema gaat. ‘Er is weinig aandacht in de wijk voor homoseksualiteit, van mij mag het besproken worden, gewoon als een open boek’ zegt een Nederlandse man. ‘Het is goed om erover te praten’ zegt een Marokkaanse vrouw. ‘Wat ze zijn en doen, moet men accepteren, we wonen in Nederland en zijn een multiculturele samenleving’ reageert een Indonesische man. De dialoogbegeleider reageert: ‘het begint met respect en acceptatie is een volgende stap’. Hierop reageert een Nederlandse man: ‘ze moeten elkaar gewoon in hun waarde laten.’

De dialoogbegeleider vraagt aan een jongeman naar zijn mening; ‘ik ben iemand die iedereen respecteert, dus ik ben hier helemaal niet moelijk in’ antwoordt hij. Naast hem zit een andere jongen, die er als vrijwiliger werkt; ‘ik vind acceptatie een erg groot woord. Respect moet er sowieso zijn, maar accepteren is een grote stap voor veel mensen’.

‘Homoseksualiteit was vroeger een taboe, door religie en cultuur. Nu weten we meer, dat het hormonen en genen zijn. Wie is normaal, wie is abnormaal, dat weten wij nog steeds niet. De wetenschap is hier ook niet over uit. En volg dus vooral niet de tradities’ zegt een oudere man.

De vraag ‘wat is homoseksualteit, hoe weet ik of iemand homo is en hoe zie je dat?’ wordt door een Surinaamse man gesteld. Hierop wordt een man van Stichting Rainbow gevraagd om dit uit te leggen; ‘het is een gevoel, geen uiterlijke eigenschap, dus je kunt het niet altijd zien’. De oude man reageert weer; ‘niemand kiest er voor’.

Een Surinaamse vrouw wil hierop reageren; ’waar we aandacht aan moeten geven zijn de jongeren, er is een groot percentage dat een zelfmoordpoging doet, omdat ze gemolesteerd worden. Dus voed je kinderen goed op, geef voorlichting en laat ze andere mensen respecteren!’.

Dialoog bij Secret Garden in Amsterdam: “Ik ben anti-homo, het is onnatuurlijk”.

Op donderdag 22 december 2011 organiseert Stichting Malaica samen met Secret Garden en jongerencentrum Oportuna een vervolg-dialoogavond. Een groep van 20 Marokkaanse en Tunesische jongeren komt bij elkaar om met een groep Arabische (homoseksuele) mannen te praten over homoseksualiteit.

De groep - jongens en meisjes - krijgen eerst een slideshow te zien die gemaakt is door Secret Garden, waarin verschillende homoseksuelen te zien zijn met inspirerende quotes. Daarna begint de dialoog met het verhaal van een aanwezige arabische homoseksuele man. Zijn verhaal roept vragen op bij de groep; een van de jongeren  vraagt bijvoorbeeld of het een keuze is geweest. Hierop antwoord de Arabische man ‘als ik het zou kunnen veranderen, zou ik dat doen, maar het is geen keuze’. Een jongen roept ineens ‘ik ben anti-homo, het is onnatuurlijk’. Hierop reageert hij met 'ook in de natuur komt het voor, er zijn vogels die met hetzelfde geslacht seks hebben’. En ook: ‘het is je eigen interpretatie, hoe je de Koran begrijpt’. Dit wordt door de jongeren beaamt.

Wanneer het gesprek over de islam en homoseksualiteit gaat, begint de discussie hoog op te lopen en wordt het rumoerig. De dialoogbegeleider neemt het over en vraagt of de discussie over de islam gesloten kan worden. Het gesprek wordt voortgezet. ‘Ik vind dat iedereen elkaar in zijn waarde moet laten’ zegt de jongerenwerker.

Het gesprek begint over discriminatie en weer dreigt de discussie hoog op te lopen. ‘Wat ik niet snap, is dat een Marokkaanse jongen die geweigerd wordt bij een club, die vernedering, die pijn die hij voelt, dat hij iemand anders hetzelfde aandoet als hij een homo uitscheldt’ zegt de ervaringsdeskundige. Hij vraagt aan de jongens waarom zij als ze alleen zijn wel homoseksualiteit accepteren en in een groep ineens veranderen. ‘Dat klopt, dat is gewoon machogedrag, dat is stoer doen’ beaamt een Marokkaanse jongen.

‘Ik zou het niet zeggen als ik homo zou zijn. Ik vind het als hetero al heel moeilijk om mijn gevoelens te uiten, laat staan als ik homo zou zijn’ zegt een Marokkaanse jongen. ‘Ik zou mijn ouders verliezen’ gaat hij verder. De ervaringsdeskundige reageert ‘dat dacht ik op jouw leeftijd ook, maar toen ik onafhankelijk werd heb ik het verteld, en dan kan het’.

‘Heel vaak hoor je homo’s het bij voorstellen al benoemen, maar wij zeggen ook niet dat we hetero zijn, waarom voelen ze de drang?’ vraagt een Tunesisch meisje. Daarop reageert de dialoogbegeleider ‘maar dat doen Marokkanen ook, hoi ik ben Fatima en ik ben Marokkaan’. ‘Hiermee laat een homo zien dat het niet normaal is om homo te zijn’ reageert hetzelfde Tunesisch meisje. ‘Ze onderscheiden zichzelf door het te benoemen’ reageert een Marokkaans meisje.

De dialoogbijeenkomst, die voor de meeste aanwezige jongeren een vervolg was, lijkt het begrip dat ze hebben te vergroten. Ze staan er voor open, ze zijn aanwezig, ze respecteren elkaar ondanks dat ze het accepteren of niet.

Vervolgens wordt de avond feestelijk afgesloten met couscous, Arabische muziek en buikdans. Aansluitend gaan de jongeren nog naar homokroeg The Queens Head om verder te praten.

Dialoog in Oss: ‘Hou het voor jezelf’

Op woensdag 21 december 2011 organiseerde de culturele vereniging Haci Bektas Veli -een vereniging van Alevitische jongeren in Oss- in samenwerking met De Dialoog een bijeenkomst. Er waren 25 jongens en meisjes van Turkse afkomst, die voor het eerst een gesprek zijn aangegaan over homoseksualiteit.

De dialoogbijeenkomst wordt geopend door dialoogbegeleider Zaitoon Shah, die het gesprek begint met een inleiding en korte achtergrond. Vervolgens vraagt ze aan de groep wat het eerste woord is wat in hen opkomt bij het horen van het woord ‘homoseksualiteit’. De reacties hierop: vrouwelijk, life, modebewust, bitchy, raar, stereotype, scheldwoord, veilig, fout, pesten.

De avond wordt voortgezet door de vertoning van een korte-film ‘Geloof in Liefde’ waarin een interview te zien is met Orhan Bucakli. Zaitoon vraagt aan de groep op te schrijven wat ze er van vonden, de reacties zijn pittig, maar ook begripvol; ‘Hij heeft gedaan wat hij wilde, er zijn ook mensen die het hun leven lang geheim houden’. Een van de meiden roept ‘hou het voor jezelf, tot de dood, dan moet je maar ongelukkig zijn’. Hierop reageert een ander meisje; ‘ik probeer mezelf in zo iemand te verplaatsen, stel je voor dat ik een leven en bed moet delen met iemand van het andere geslacht waar je niet op valt, ik pleeg nog liever zelfmoord’. Hierop reageert hetzelfde meisje weer ‘homo’s hebben allemaal iets meegemaakt, die zijn niet normaal’, ‘ik vind het niet acceptabel in verband met mijn geloof’, ‘ik denk zelf ook dat het een afwijking is’ reageert een jongen. ‘Als ze maar uit de buurt blijven, voor de rest interesseert het me niet’ zegt een meisje hierop.

Op de stelling ‘homo’s en hetero’s zijn gelijk’ zijn de reacties positief; ‘ik vind ze gelijkwaardig, maar niet gelijk’, de rest van de groep beaamt dit. Hierop zegt een jongen ‘beiden zijn mensen, maar ze voelen zich anders’, ‘ze zijn niet gelijk, veel mensen zouden willen van wel, maar de realiteit toont ons het integendeel’ reageert een andere jongen.

De stelling ‘ik zou het helemaal niet erg vinden als mijn kind homoseksueel zou zijn’, gaat er gelijk een hand omhoog ‘ja, ik zou het echt niet erg vinden!’ zegt een jongen. Daarop komen de nodige reacties; ‘ik zou het niet accepteren, het hoort niet in onze cultuur’, een ander zegt ‘wat vraag je me, gaat mijn cultuur voor mijn kind?’, een ander zegt: ‘ik ben er niet mee opgevoed en ik zou het niet willen’, een ander reageert ‘maar het blijft toch jouw kind, waarom maak je dan een kind?’ vraagt iemand zich af.

De laatste vraag van de dialoogbegeleider is of de groep de reden van aanwezigheid wil opnoemen; iemand zei ‘het moet van me zus’ een ander zei ‘uitgenodigd en ik wilde de verschillende meningen horen’. Een ander zei ‘ik zit in de jongerenraad, dus het leek me verantwoord’, iemand anders zegt ‘deelnemen aan het debat en taboes doorbreken’, maar anderen zeiden ‘ik was toevallig in de buurt’, ‘voor de gezelligheid’, ‘om de meningen te horen van anderen’.

Uiteindelijk werd de avond afgesloten met positieve feedback: de bijeenkomst was ‘leerzaam’, ‘geeft een bredere kijk op homoseksualiteit’ en ‘het was goed dat we hier samen zijn’ en: ‘het is leuk om zo een bijeenkomst vaker organiseren’.

Dialoog MCTC Amsterdam-Zuidoost: ‘Ook voor ons is het omgaan met homoseksualiteit een flinke uitdaging’.

In samenwerking met het Humanistich verbond organiseerde de Maranatha Community Transformation Church (MCTC) een dialoog op 20 december 2011 in Amsterdam- Zuidoost. Circa 18 mensen namen deel aan deze levendige dialoog. Het overgrote deel bestond uit kerkleden met een Afrikaanse achtergrond. Onder de deelnemers waren o.a. de voorganger (pastor) en 2 homoseksuelen: een man en een vrouw; beiden van Surinaamse afkomst. Het multiculturele Amsterdam-zuidoost kent vele geloofsgemeenschappen. Vele daarvan hebben de naam intolerant te zijn tegenover homoseksualiteit. Dit is één van de redenen waarom het Humanistisch Verbond als onderdeel van De Dialoog graag in ‘gesprek’ gaat met deze gemeenschappen.

Voorafgaand aan de dialoog wees de pastor op nut en noodzaak om homoseksualiteit ook binnen MCTC te bespreken. Immers: de wereld verandert en homoseksuelen maken een substantieel deel uit van de Nederlandse samenleving. Hij was zeer verguld met de mogelijkheid die De Dialoog bood om een gesprek over homoseksualiteit binnen MCTC aan te gaan. Daarnaast benadrukte hij dat de aanwezigen spraken op persoonlijke titel.

Het inhoudelijk deel van de dialoog werd ingeleid door middel van een tweetal filmfragmenten uit de dvd ‘Geloof in liefde.’ In het ene fragment beschreef een moslima haar coming out en de reacties van haar omgeving en in het andere vertelde een gelovige man hoe hij zijn homoseksualiteit combineert met het geloof. De rode draad in de daarop volgende dialoog is dat de bijbel homoseksualiteit afkeurt. Binnen MCTC leidt dit ertoe dat homoseksuelen daar weliswaar welkom zijn als lid maar niet  toegelaten worden tot een bediening. Dit geldt ook voor mensen waarvan bekend staat dat zij o.a. overspel plegen, stelen of roddelen. Voor de aanwezige homoseksuelen was dit het bewijs dat de kerk hen uitsluit vanwege hun geaardheid en deze gelijkstelt aan het begaan van een  zonde. Een oproep om de kerk te bezoeken en daar de dialoog voort te zetten werd door hen met gemende gevoelens ontvangen. De vrouw beschouwde dit als louter ‘zieltjeswinnerij’ en de man zou daar misschien op ingaan maar alert zijn op volledige acceptatie inclusief zijn homoseksualiteit. Opvallend was de opmerking van een deelnemer dat de gelovigen zelf ook heel erg worstelen met het leven volgens de bijbelse voorschriften in een wereld die volop in beweging is. Ook de pastor sloot zich aan bij deze opmerking en benadrukte dat de houding ten opzichte van homoseksuelen niet voortvloeit uit haat of negatieve gevoelens maar slechts gebaseerd is op de interpretatie van de bijbel.

Bemoedigend was de opmerking van een vrouwelijke gelovige die wees op het hoge percentage zelfmoorden onder jongeren uit Zuidoost die moeite hebben met hun coming out. Zij zag een duidelijke rol voor de kerk weggelegd om deze jongeren te bereiken en te weerhouden van zelfmoord. Zij vroeg tevens welke mannen er in de kerk beschikbaar zijn om vriendschappelijke relaties aan te gaan met homoseksuele mannen, die voor 98 % een slechte relatie hebben met hun vader.
Verder wees zij op de situatie in een aantal Afrikaanse landen waarin kerken oproepen tot vijandigheden tegen homoseksuelen. Zij vroeg zich af of gemeenschappen als MCTC niet hiertegen moesten protesteren.
Als reactie op deze vraag werd door enkelen betoogd dat het beledigend is als Europese leiders een beroep doen op Afrikaanse volksvertegenwoordigers om homovriendelijke wetgeving aan te nemen.
Een van de gelovigen gaf zelfs aan dat hij zich in zijn werk op de universiteit meer gediscrimineerd voelde dan homoseksuelen: hij ondervindt ernstige belemmeringen in zijn carriere op de universiteit, juist omdat hij openlijk Christen is.

Deze dialoog heeft weliswaar geen directe verandering gebracht in de wijze waarop MCTC omgaat met homoseksuele gelovigen maar vond plaats in een open en respectvolle sfeer. Een dialoog waarvan de gelovigen zelf aangaven dat zij die graag voortzetten omdat het onderwerp homoseksualiteit ook hen aangaat. Er is een afspraak gemaakt voor een vervolgdialoog in 2012.

Dialoog in Amsterdam Zuidoost: ‘We hebben geschiedenis geschreven’

Zaterdag 17 december was de laatste bijeenkomst van stichting SaVo in samenwerking met Stichting Malaica en De Dialoog. Het was een feestelijke afsluiting van een jaar vol successen en activiteiten. Als klap op de vuurpijl is er geschiedenis geschreven: de eerste Hindoestaanse boot heeft gevaren tijdens de Amsterdam Canal Parade afgelopen zomer. “Nu kan niemand op de wereld meer ontkennen dat er een Hindoestaanse homo’s en lesbiennes bestaan.”

De dialoog was een moment van vieren en afscheid nemen. Vieren dat er geschiedenis is geschreven tijdens de Canal Parade, homoseksualiteit bespreekbaar is geworden en er zoveel meer mensen weten wat homoseksualiteit is. Afscheid nemen omdat deze dialoog vooralsnog de laatste is.

De bijeenkomst werd geopend door Anita. Zij vertelde over het ontstaan van het homoactivisme en welke mensen daar een belangrijke rol in hebben gespeeld. Daarna was het tijd voor vrolijkheid en positiviteit: de vreugde op de Hindoestaanse boot tijdens de Gay Parade is in volle glorie gefilmd. Je voelde de vrijheid, eindelijk mocht op 6 augustus 2011 homoseksualiteit gevierd worden binnen de Hindoestaanse cultuur.

En het vieren ging nog even door. Nadat alle filmpjes bekeken waren gaven Shanta, Anita en Chris een sfeerimpressie van de Bollywood hysterie in de Amsterdamse grachten. Enthousiast dansend laten ze iedereen even zien hoe ze feest hebben gevierd tijdens de Canal Parade. De zaal klapte vrolijk mee op de muziek en de op de gezichten waren alleen maar glimlachen te bekennen.

Na alle feestelijkheid begon inhoudelijk de dialoog. Shanta opende met de stelling: “Homoseksualiteit is bekend en geaccepteerd in de Hindoestaanse gemeenschap.” Door deze stelling ontstond er een discussie met veel voor-en tegen argumenten. Vooral ouderen kunnen homoseksualiteit moeilijk accepteren. Dit komt door een andere opvoeding en door gebrek aan informatie. “Homoseksualiteit is bespreekbaar geworden maar sommige mensen gaan het gewoon nooit accepteren.”

De vraag “Wat als uw zoon homoseksueel blijkt te zijn?” maakte ook veel los onder de aanwezigen. De uiteindelijke conclusie; “Als het je eigen zoon is, komt het erg dichtbij en is accepteren moeilijk. Toch zou ik mijn zoon accepteren, omdat ik wil dat hij gelukkig is.” Het verwachtingspatroon van ouders maakt het voor homoseksuele zonen en dochters erg moeilijk om over hun geaardheid te praten. De homo-emancipatie gaat goed, de acceptatie nog niet helemaal.  

Om de feestelijke avond helemaal compleet te maken kwam dagvoorzitter van Stadsdeel Zuidoost Marcel La Rose langs om een korte toespraak te houden. Ook feliciteerde hij Shanta met het succes van stichting SaVo. Daarna kwamen verschillende dansgroepen van dansschool Madan’s optreden en werd iedereen voorzien van een lekker hapje en drankje. Er werden bloemen uitgedeeld, er werd gelachen en gepraat. Het was een avond vol blije momenten, wijze woorden en terugblikken. In een jaar tijd zorgden de dialogen voor veranderingen, emancipatie en acceptatie. Eén ding is zeker: 4 augustus 2012 gaat er weer een Hindoestaanse boot varen tijdens de Canal Parade. De vrijheid gaat weer uitbundig gevierd worden.

Dialoog Amsterdam Slotervaart: ‘Ik vind dat een homostel dingen thuis moet doen en niet op straat!’

Op vrijdag 16 december 2011 organiseert Stichting Malaica i.s.m. jongerencentrum de Matrixx in Amsterdam Slotervaart een dialoogavond. Een groep van 20 tot 25 jongens en meisjes, tussen de 14 en 26 jaar, gaat met elkaar in gesprek over homo-emancipatie. De jongeren zijn van Marokkaanse, Tunesische, Turkse en Nederlandse afkomst.

De dialoogbegeleider, Nadia Benanni, opent het gesprek en vertelt wat over de aanleiding van deze dialoog. Daarna is er een kort voorstelrondje want de meeste jongeren kennen elkaar van het jongerencentrum. De meerderheid van de groep bestaat uit jongens.

De avond begint met het verhaal van ervaringsdeskundige, Peter van Maaren. Peter is een homoseksueel van Nederlandse afkomst. De jongens stellen heel veel vragen; ‘hoe wist je dat je homo was?’, ‘raak je opgewonden van pornofilms waarin je naakte vrouwen ziet?’, ‘is homoseksualiteit een soort van ziekte?’, hierop reageert een jongeman ‘het is geen ziekte, maar je hebt vrouwenhersens, dat heb ik bij biologie geleerd!’

Benanni vraagt aan een van de jongens of hij vindt dat een homokoppel een kind mag hebben. Hierop antwoord een jongen: ‘Ik vind van niet. Het is zielig voor het kind, hij wordt gepest. Een baby heeft moederliefde nodig, daarom vind ik het niet kunnen’.

Op de stelling ‘wat zou je doen als je beste vriend/vriendin homo blijkt te zijn?’ reageert een van de jongens ‘vriend is vriend, zou mij niets uitmaken’. Andere reacties zijn; ‘ik zou geen vriend meer van hem zijn, ik zou er niet mee kunnen leven’, hierop reageert een jongen van 14, de jongste van de groep, ’ik zou het accepteren’ waarop de groep begint te applaudiseren.

Op de volgende stelling ‘Ik vind homoseksualiteit prima, als ze maar niet aan me zitten’ moet de groep staan als ze het ermee eens zijn. De meeste jongens staan massaal op. ‘Ze mogen doen wat ze willen, het is hun ding’ zegt een jongeman.

Benanni vraagt aan de groep of ze er voor uit zouden komen als ze homo zouden zijn; ‘Ik zou zelfmoord plegen’, ‘ik zou er niets mee doen’ en de rest reageert dat ze er voor uit zouden komen.
Op de vraag ‘wat zou je doen als je zoon homo zou blijken?’ wordt het ineens rumoerig. Een van de jongerenwerkers reageert hierop ‘ik zou zeggen; je bent het ok, maar uit het niet’. De andere jongerenwerker vertelt de groep ‘jongens jullie praten wel stoer, maar als je straks zelf vader bent, zal je begrijpen dat vaderliefde altijd zal blijven’. Hierop zegt een van de jongens dat hij zijn zoon naar Marokko zou sturen en niets meer met hem te maken zou willen hebben.

Een van de jongerenwerkers, een meisje van Marokkaanse afkomst vertelt haar ervaring met dialogen over homoseksualiteit; ‘laat iedereen in zijn eigen waarde, als je van mannen houdt of vrouwen, dat maakt niet uit, je moet elkaar respecteren’. De groep applaudiseert en met deze positieve reactie wordt de dialoog afgesloten en kan de afterparty beginnen!