logoArea

Dialoog in Nijmegen: ‘God heeft ons geschapen als man en vrouw!’

Op vrijdag 9 december 2011 organiseerde Stichting Malaica in samenwerking met A Salaam in Nijmegen een dialoogavond. Een groep van 35 jongens en meisjes van verschillende nationaliteiten, tussen de 20 en 35 jaar, kwam bij elkaar.

De geur van Turkse traditionele gerechten en de lichtjes van de kerstboom zorgden voor een ontspannen sfeer in de kantine van buurtcentrum Titus Brandsma in Nijmegen. Na een uitgebreid diner opent dialoogbegeleidster Zaitoon Shah de avond met een kort voorstelrondje. De meeste aanwezigen kennen elkaar. De dialoogbegeleidster vraagt wat het eerste woord is dat in hen opkomt bij het horen van het woord ‘homoseksualiteit’. De woorden die naar voren komen zijn: liefde, acceptatie, mannen die op mannen vallen, relatie, haram, taboe, mens, gezelligheid, schaamte en ziekte.  

Na het bekijken van een interview met Orhan Bucakli op de DVD 'geloof in liefde', wordt de groep gevraagd wat ieder ervan vond en wat de gevoelens zijn hierover. De reacties zijn uiteenlopend; ‘ik vind het zielig voor hem’, ‘achterlijk in deze cultuur’. Een van jongeman van Turkse komaf zegt: ‘Het is begrijpelijk dat hij verstoten is in onze cultuur’. Daarop reageert een Marokkaans-Nederlandse jongenman met ‘nee, homoseksualiteit is onbegrijpelijk, de samenleving heeft het begrijpelijk gemaakt’.

Op de stelling ‘ik zou het helemaal niet erg vinden als mijn kind homoseksueel is’ zijn de reacties pittig; ‘moeilijk, ik zou het heel erg lastig vinden als mijn zoon een homo zou zijn, maar als mijn dochter lesbisch zou zijn zou ik er minder moeite mee hebben’ zegt een jongen van Turkse afkomst. Hierop reageert een Turks meisje vol onbegrip ‘Dát is echt een Turkse macho gedachte!’

‘God heeft ons zo geschapen, man en vrouw en niet man-man en vrouw-vrouw. Ik zou het niet accepteren’ zegt een meisje van Marokkaans afkomst. ‘Ik vind het Haram’. ‘Mijn ouders zeggen dat het een ziekte is, punt en dat neem je mee’ beaamt een meisje naast haar. Hierop reageert een Turks-Nederlands meisje dat ‘homoseksualiteit verkeerd wordt geinterpreteerd in de Islam, het verbod gaat niet om homoseksualiteit maar om verkrachting’.

Na de stellingen vertelt ervaringsdeskundige Derya, een Turkse lesbienne haar verhaal. Het persoonlijke en pakkende verhaal wordt goed ontvangen door de groep. De reacties zijn meelevend en vol empathie; ‘ik vind het best aangrijpend’, ‘ik denk dat je beter door de waarheid gekwetst kan worden, dan getroost door een leugen’. Ter afsluiting vraagt Zaitoon aan de groep aan welk woord ze nu denken bij het horen van het woord ‘homoseksualiteit'. De woorden die nu naar voren komen zijn: begrip, vragen, ingewikkeld, acceptatie, respect, uitsluiting, waardering, strijd, gelijkheid en dapper.

De dialoogbijeenkomst wordt afgelosten met een positieve evaluatie met de woorden: informatief, inzichtelijk, interessant, indrukwekkend, open en heftig en een deelnemer zei ‘ga zo door!’.