logoArea

Dialoog bij Vrouw en Vaart: “Ik begrijp niet waarom wij die film moesten kijken”.

Op vrijdag 18 november 2011 organiseert Stichting Vrouw en Vaart met Stichting Malaica in Amsterdam Osdorp een vervolg dialoog-ontbijt. Een groep van 20 vrouwen van verschillende nationaliteiten, komt voor de tweede keer bij elkaar om samen het gesprek aan te gaan over homoseksualiteit.

Het warme ontbijt en warme drankjes staan klaar voor de groep vrouwen die bijeen zijn gekomen in het lokaal van Vrouw en Vaart. Vandaag gaat er weer gepraat worden over homoseksualiteit en ditmaal met een dubbele opkomst. Tussen 9.00 en 09.30 uur ontbijten de dames en wordt er gezellig heen en weer gekletst. De voorzitter Rahma el Hannoufi opent vervolgens het gesprek met een korte inleiding. Daarna vertellen de dames kort iets over zichzelf.

Daarna kijken de deelnemers de korte film ‘Mijn zus Zahra’. Na het zien van de film gaan de dames in gesprek over het onderwerp van de film; een Marokkaans-Vlaams meisje dat op vrouwen valt en de strubbelingen daaromheen binnen het gezin. Naast Zahra laat de film vooral veel Arabisch-Vlaamse homoseksuelen zien, die hun verhaal vertellen over hun coming out.

Rahma vraagt aan de groep wat ze er van vonden.
“Ik begrijp niet waar de film over gaat” begint een vrouw van Pakistaans afkomst. Waarop Rahma vraagt wat ze dan wel van de film heeft begrepen. “Over een meisje dat op meisjes valt en dat haar ouders het niet leuk vinden, maar ik begrijp niet waarom wij dit moeten kijken. Ik vind het niet normaal. Mijn mening: het kan niet in de moslimgemeenschap” aldus de Pakistaanse dame. “Zielig voor vader en moeder” reageert een Turkse vrouw knikkend. “Als het om mijn eigen kinderen zou gaan, lijkt het mij erg moeilijk om het te accepteren. Het moeilijkste zou zijn om met de omgeving om te gaan. Ze moet doen wat haar gelukkig maakt, niet wat andere mensen gelukkig maakt”, zegt een vrouw van Turkse afkomst.

Een Turkse dame vertelt haar eerste ervaring met homoseksualiteit: “21 jaar geleden kwam ik in Nederland wonen. Mijn buren waren twee meiden die getrouwd waren. Ik was in shock, ik had het nooit eerder gezien of gehoord. Nu accepteer ik het nog steeds niet, maar ik ben er aan gewend”.
Een Nederlands meisje vertelt over haar ervaring met haar religieuze man en de opvoeding van hun kinderen. Zij wil haar kinderen bijbrengen dat homo’s ook gewoon mensen zijn, terwijl aan de andere kant haar man hun kinderen probeert bij te geven dat homo’s ‘vieze’ mensen zijn. “Mensen zijn bang voor het onbekende, wat het ook is” zegt ze.

“Heel veel mensen denken dat als je erover praat, je het stimuleert. Daarom wordt er in onze cultuur niet over gepraat en geen voorlichting over gegeven” geeft een jonge Marokkaanse vrouw aan. “Maar, als je als ouder je kind accepteert, dan is het voor de omgeving ook gemakkelijker om het te accepteren!”, besluit een Indische vrouw de ochtend.