logoArea

Dialoog in Amsterdam Bos en Lommer: ‘Als je homo bent, ben je geen Moslim'.

Op donderdag 8 december 2011 organiseerde Stinchting Malaica bij Stichting Elance een dialoogavond in Amsterdam Bos en Lommer. Een groep van 16 meiden van verschillende nationaliteiten, tussen de 18 en 23 jaar, komt bij elkaar.

De vergaderruimte van wijkcentrum De Kijkduin is versierd met theelichtjes; de hapjes en chocomel staan klaar. De dialoogbegeleider Zaitoon Shah, opent het gesprek door het programma voor de avond door te nemen. De avond begint met een voorstelrondje, alhoewel bijna iedereen elkaar blijkt te kennen.

Zaitoon vraagt aan de groep wat het eerste is wat in hen opkomt als ze aan het woord ‘homoseksualiteit’ denken; en de reacties zijn vrij positief;  ‘Normaal, omdat ik het normaal vind’, ‘Discriminatie, omdat ze vaak gediscrimineerd worden’ maar ook ‘twee mannen’, vies tongzoenen’, ‘seks’ en ‘Amsterdam’.

Vervolgens wordt het interview met Orhan Bucakli bekeken. Dit interview staat op de DVD Geloof in Liefde. Na het filmpje vraagt de dialoogbegeleider aan de groep hoe ze na het filmpje denken over homoseksualiteit. De groep is terughoudend, maar een aantal meiden nemen de overhand;
‘Als je homo bent, ben je geen Moslim. Er zijn regels, je mag als Moslim geen homo zijn, punt’ zegt een Moslima meisje. Hierop reageert een ander meisje met ‘er zijn regels inderdaad, maar een van de regels is ook dat je over niemand mag oordelen, dus wie zijn wij om te zeggen dat Orhan Bucakli geen Moslim mag zijn. In de Islam mag je ook niet roken, maar dat doen ook genoeg mensen. Wil dat zeggen dat je dan geen Moslim mag zijn?’

‘Geloven jullie dat homoseksualiteit aangeboren is of dat je ervoor kiest?’ vraagt een van de meiden aan de rest van de groep. Een Moslima zegt ‘als het aangeboren is, waarom zou hij dan veroordeeld worden door God, als Hij hem dat zelf heeft aangedaan? Dus ik denk daarom dat het aangeleerd is.’

Op de stelling ‘Ik zou het helemaal niet erg vinden als mijn kind homoseksueel is’, reageert een Nederlands meisje met’ ja, waarom eigenlijk niet, als hij gelukkig is?’ Een meisje met een Jehova’s getuige achtergrond, reageert met ‘bij ons mag het abosluut niet, maar ik zou mijn kind zeker ondersteunen.

De dialoogbegeleider vraagt aan een religieuze Moslima wat er zou gebeuren als iemand die heel erg religieus is opgevoed homoseksueel blijkt te zijn. Het meisje zegt dat dat niet kan, in haar ogen is dat onmogelijk. Daarop reageert een meisje van Surinaamse afkomst, dat het wetenschappelijk is bewezen dat het in de genen kan zitten, dus dat het wel mogelijk is.

De woorden die aan het eind van de bijeenkomst naar voren komen zijn o.a.: ‘acceptatie’, ‘liefde’, ‘taboe’, ‘mens’ en ‘tweezijdig’. De avond wordt afgesloten met een evaluatie; de meiden zijn tevreden en blij dat er over gesproken is. Ze vonden het ‘leerzaam, interessant en gezellig’. Een ‘eye opener’ en een ‘goed initiatief’.