logoArea

Dialoog bij jongerencentrum ‘t Honk in Oss: “Als ze maar uit mijn buurt blijven, dan mogen ze doen wat ze willen”

Op vrijdag 18 november 2011 organiseert GGZ Oss samen met Stichting Malaica in het Brabantse Oss een dialoogavond. Een groep van 25 Turkse jongens in de leeftijd van 15 tot 20 jaar, die wekelijks bij elkaar komen om te gamen in het jongerencentrum, worden vanavond bij elkaar gebracht om te praten over een voor hun taboe en onbekend onderwerp: homoseksualiteit.

De voorzitter Selma Inci opent het gesprek door een korte inleiding en achtergrond te vertellen. Waarna de film ‘Geloof in Liefde’ wordt getoond. De jongens stribbelen tegen en beginnen te mopperen. Het is duidelijk dat het nog altijd een onacceptabel onderwerp is binnen de gemeenschap. In het filmpje zien we een Turkse jongen uit Noord-Brabant praten over zijn homoseksualiteit.

De jongens reageren beledigd, kwaad en vol onbegrip. Uitspraken zoals: “Wat doen wij hier?”, “Waarom kijken we dit?”, “Als het aan mij ligt mogen ze allemaal kapotvallen” worden heen en weer geslingerd. Een van de jongens roept vervolgens uit: “Als ze maar uit mijn buurt blijven, dan mogen ze doen wat ze willen”

Een ander zegt “Hij kiest er zelf voor! Dan moet ie ook de consequenties onder ogen zien!” Een van de jongens verteldt een onverwachte ervaring en verrast iedereen hiermee:  “Ik heb gestudeerd in Canada, een van de twee landen waar homoseksualiteit geaccepteerd wordt, ik heb daar voor mijn studie onderzoek gedaan naar homoseksualiteit binnen de Arabische culturen. Hieruit kwam dat het daar vaker voorkomt, omdat de mannen worden gescheiden van vrouwen en ze geen keus hebben. Het is een ziekte en verslaving geworden.” Deze opmerking wordt joelend beaamt door de rest van de jongens.

Een van de oudere jongens vraagt om begrip: “Stel je voor, dat wij zo worden aangekeken, weggekeken, weggestuurd overal waar we komen, omdat we moslims zijn, hoe zou je dat vinden?” Na een hoop geschreeuw, beginnen de jongens een voor een begrip te tonen voor de stelling.
Na een tijdje vraagt een van de jongens aandacht, door te zeggen, “stel je voor dat ze ons perse naar een man zouden willen sturen, iets wat tegen ons gevoel ingaat, hoe zouden wij dat vinden?” Na wat tegenspraken zoals “Ja, maar dat is niet normaal”, beginnen de jongens stil mee te knikken.
De voorzitter vraagt aan de jongens, wat ze zouden doen als hun kind homoseksueel zou blijken. Veel van de jongens roepen dat ze hem zouden afstoten. Totdat een jongen binnen komt lopen en zegt: “Het is je kind, wat moet ik doen, hem afslachten? Tuurlijk moet je het accepteren.” Waarop de jongen wordt uitgelachen en er grapjes over worden gemaakt.

Misschien zijn de gedachtes over homoseksualiteit nog niet veranderd bij de groep jongens, maar ze hebben er wel over gepraat en zullen er ook na de dialoog nog over nadenken en dat was het doel van deze avond.