logoArea

Dialoog met Marokkaans- Nederlandse jongeren:

Homo's zijn leuk en gezellig

Op dinsdag 10 mei 2011 organiseert jongerencentrum Oportuna uit Amsterdam Nieuw-West een dialoogbijeenkomst over homoseksualiteit. Een groep van ongeveer 20 jongens en meiden, tussen de 13-18 jaar, komt bij elkaar om samen het gesprek aan te gaan. De meeste jongeren zijn van Marokkaanse afkomst en zijn nog niet eerder in aanraking geweest met een homo of lesbienne. Eén van de jongeren: “Dit is nieuw, het is bij ons taboe.”

De groep giechelt en lacht als de drie homoseksuele sprekers naast hen komen zitten; ze weten nog niet wie van hen nou wel of niet homo is en vinden het spannend. Nadat iedereen zich heeft voorgesteld wordt het spel “Ik ben” gespeeld. Iedereen moet drie keer een zin beginnen met “Ik ben”. Wat opvalt is dat veel jongeren zich allereerst identificeren met hun afkomst, daarna hun geloof en vaak tot slot een karaktereigenschap.

Vervolgens vertelt de eerste spreekster, Ikram, haar verhaal; hoe het voor haar was om uit de kast te komen. De jongeren kijken Ikram verbaasd aan en een van hen zegt: “Huh, zij komt toch uit Marokko?”. Ikram vertelt dat ze inderdaad Marokkaans is en moslim maar ook lesbisch. Een van de jongeren reageert daarop: “Mevrouw, het past  niet bij elkaar lesbisch en moslim zijn”. De jongeren luisteren aandachtig naar Ikram’s verhaal, en reageren verbaasd als ze horen dat Ikram zegt: “Ik mocht in Marokko niet zijn wie ik was”. Overrompeld maar ook erg nieuwsgierig vragen ze: “Heeft u nu een vriendin?”.

Het ijs is gebroken bij de jongeren, er wordt een aantal stellingen geïntroduceerd. De stellingen geven ruimte voor een open discussie. Dit is erg interactief, waarbij de jongeren door elkaar heen praten en allemaal graag aan het woord willen komen. Je merkt dat de meningen heel uiteenlopend en soms ook tegenstrijdig zijn, variërend van: “Ik laat het oordelen aan God over”, “Het is niet natuurlijk als iemand homo is” , ”Mensen kennen niet het verschil tussen geloof en cultuur”, en tot slot “Als mijn broer homo zou zijn, zie ik het als een schande”.
Een van de begeleiders maakt een vergelijking om de jongeren te laten inzien dat het niet leuk is om gediscrimineerd te worden om wie je bent. Ze gebruikt daarbij het voorbeeld dik zijn, ze zegt: “Als je dik bent is het niet leuk om uitgelachen te worden, het is ook niet leuk om een ander uit te schelden of uit te lachen als iemand homo is”.

Geen dubbelleven
De tweede spreker is Emir. Hij is homo, ook hij vertelt zijn verhaal. In het begin lachen de jongens een beetje ongemakkelijk. Maar wanneer Emir zegt: “ Ik wil geen dubbelleven leiden”, tonen de jongeren veel begrip. Een van de jongeren reageert: “Er is gewoon angst voor het onbekende”.

Gedurende de dialoog maakt de derde spreker Peter een klik met de jongeren door Marokkaanse woorden te gebruiken. De jongeren reageren hier enthousiast op en kunnen er gelijk om lachen, want hij begrijpt hen. Ze realiseren zich dat hij wel homo is, maar vinden hem wel 'chill'. Het verhaal van Peter, die veel mimiek gebruikt tijdens zijn verhaal, maakt de jongeren aan het lachen. Zeker als ze horen dat hij verliefd werd op een “zwarte piet”, en God vroeg om hem “gezond te maken”.

De dialoog eindigt met veel nieuwsgierige en verbaasde jongeren. De meeste jongeren geven ook aan dat ze hier met hun ouders thuis over zullen praten. Een van de jongeren besluit de dialoog met: “Homo’s zijn leuk en gezellig”.