logoArea

Iraanse moeders in dialoog over opvoeding en homoseksualiteit:

“Ondanks je geaardheid zou je de steun en respect van je ouders moeten verdienen”

Hoeveel vrijheid kreeg jij vroeger als kind van je ouders in het land van herkomst? En wat voor invloed heeft dat op de mate waarin je jouw eigen kinderen vrijlaat in Nederland? Op zaterdagmiddag 16 april gingen ruim 17 vrouwen van Iraanse afkomst met elkaar in dialoog over opvoeding, liefde, relaties en homoseksualiteit. De dialoogbijeenkomst werd gehouden in Cultureel Centrum Mezrab in Amsterdam-Oost. De meeste deelnemers waren moeders van tussen de 30 en 65 jaar oud. Er waren ook een aantal dochters aanwezig bij de bijeenkomst. De dialoog werd georganiseerd door De Dialoog/ Humanistisch Verbond en Sahand Sahebdivani (Mezrab).

Voor veel Iraans-Nederlandse vrouwen is de opvoeding van kinderen een belangrijk thema. Voor de meesten is het nieuw om te praten over wat zij moeilijk vinden binnen de opvoeding van hun kinderen, en ze hebben het al bijna nooit over de manier waarop zij zelf in Iran zijn grootgebracht. Het eerste onderwerp tijdens de dialoogbijeenkomst was dan ook hoe liefde en relaties een bron van conflict kunnen zijn tussen ouders en kinderen. De vrouwen werden uitgenodigd om over hun eigen problemen met de eigen ouders te vertellen. Zo waren er vrouwen die een partner kregen waar de ouders moeite mee hadden, maar die uiteindelijk toch hun keuze hebben doorgezet. Deelneemster Azadeh daarentegen vertelde dat ze eigenlijk liever meer tegengas van haar ouders had ontvangen rondom haar partnerkeuze, omdat het uiteindelijk niet de juiste man bleek voor haar. Wat de meeste vrouwen vertelden is dat hun ervaringen hen hebben getekend en geïnspireerd om op een andere manier met hun eigen dochters om te gaan. Ze beseffen dat de dochters vrijer zijn dan dat zij waren in Iran, en proberen een juiste balans te vinden tussen het beschermen en vrij laten van hun dochters.

De biseksuele Soraya (24) heeft aan den lijve ondervonden wat voor conflicten partnerkeuze kan opleveren binnen de familie. Soraya is geboren in Nederland en dacht altijd dat haar familie heel open minded was, totdat ze voor het eerst met een donkere vriend thuis kwam. Dat werd absoluut niet geaccepteerd. Dit probleem werd verergerd toen ze een paar jaar later een serieuze relatie kreeg met een meisje. Soraya vertelt dat het voor haar heel pijnlijk was dat haar moeder het vooral problematisch vond om een biseksuele dochter te hebben vanwege haar eigen “eer” en de eer van de familie. “Mijn moeder zei dat ze het alleen kon accepteren als ik het er niet met haar vrienden over zou hebben. Het was heel moeilijk voor mij om dit van mijn moeder te horen. Het is belangrijk dat je ondanks je geaardheid de steun en respect van je ouders verdient.”

De ervaringen van Soraya leidden tot discussie bij de andere aanwezige moeders. De meesten gaven aan geen problemen te hebben met homoseksualiteit in het algemeen, maar als het je eigen kind is, dan is dat toch heel moeilijk. De deelneemster Setareh vergeleek het met een handicap, alsof haar kind een arm of een been zou missen. Zij zou dus niet boos op haar kind zijn, maar het wel heel naar en moeilijk vinden. Deelneemster Azadeh vertelde over een vriendin van haar die er achter kwam dat haar zoon homoseksueel was en niet meer met hem onder een dak kon leven. Zij heeft haar vriendinnen verteld dat haar zoon in coma in het ziekenhuis ligt, om maar niet te hoeven vertellen dat hij homo is en het huis uit is.

In totaal is er ruim twee uur lang gesproken over seksualiteit en opvoeding van hun kinderen. Ook tijdens de afsluitende Iraanse maaltijd werd er door de vrouwen doorgepraat over het onderwerp en veel vrouwen gaven aan vaker bij elkaar te willen komen.