logoArea

Hindoeïsme en homoseksualiteit: is niet-begrijpen niet-accepteren?

Praten en delen is de sleutel tot acceptatie. Op zaterdag 28 mei 2011 organiseert Stiching Savo een themabijeenkomst over homoseksualiteit. Hierin wordt het taboe binnen de hindoestaanse gemeenschap besproken. Bij een eerdere bijeenkomst kwamen de jongeren aan het woord, dit keer doen de ouders hun verhaal. Een erg emotionele bijeenkomst.

Shanta Bhikharie openende de bijeenkomst en het kende meteen al een emotioneel moment. Er werd een Hindoestaans lied gespeeld en de zaal werd gevraagd hun ogen te sluiten. Het lied bracht emoties naar boven en enkele minuten nadat het lied was afgelopen bleef het stil. Een opening die meteen de toon zette voor de bijeenkomst.

De belangrijkste vragen waren: ‘Hoe is het om een homoseksuele dochter of zoon te hebben?’, en ‘hoe leer je er als ouder mee om te gaan?’. Het zijn twee moeilijke vragen die voor ieder gezin en elke situatie weer anders beantwoord kunnen worden.

Onbegrip
Er is nog veel onbegrip over homoseksualiteit binnen de Hindoestaanse cultuur. Dit onbegrip komt voort uit onwetendheid; er is geen informatie en mensen durven er niet over te praten; dat is een taboe. Shanta: “Tot mijn zestiende wist ik niet wat homoseksualiteit was. Mijn vader vond het vies dus vond ik het ook vies, zonder te weten waar ik het over had. Mijn ouders spraken er nooit over. Een belangrijk element is dat we net zoveel weten als dat we mee hebben gekregen. Hoe meer we meekrijgen, hoe meer we weten.”

De bijeenkomst zorgt dat de vicieuze circkel van zwijgen doorbroken wordt. Homoseksualiteit hoort geen taboe te zijn, het is een identiteit, dat een mens vormt en maakt tot wie die is. Door verhalen en ervaring te delen wordt homoseksualiteit bespreekbaar, het proces van acceptatie kan beginnen.

De sfeer tijdens de bijeenkomst was harmonieus. Iedereen was gekomen om te luisteren, verhalen te delen en elkaar te steunen. Er was geen sprake van discussie of overtuigen, er werd de kracht gegeven om anders te denken.

Als ouders je niet steunen is er helemaal niemand meer
Ook enkele gastsprekers kwamen aan het woord. Zo ook Anita Chedi Shiwally. Ze was al eerder aanwezig bij een bijeenkomst over homoseksualiteit om haar verhaal te vertellen, dit keer is het de beurt aan de ouders. De moeder van Anita had een emotioneel, maar erg inspirerend verhaal. Ze vertelde over het moment dat ze ontdekte dat haar dochter lesbisch was en hoe ze ermee om heeft leren gaan. Ook vertelde ze hoe belangrijk onvoorwaardelijke steun en liefde is voor een kind. “Toen ik het hoorde van Anita heb ik geluisterd en gehuild. Het was ontzettend zwaar. Het enige juiste wat je kunt doen is accepteren. Het is en blijft je dochter. Niemand geeft zoveel steun en liefde als een ouder. Als ouders niet bereid zijn te steunen dan is er helemaal niemand meer.”

Daarna kwam Anita’s vader aan het woord. Ook uit zijn verhaal kwam duidelijk naar voren dat accepteren het begin is. “Door acceptatie word je een gezin met liefde. De verhalen om je heen doen er dan niet meer toe. “Ik dacht vaak, laat ze maar lekker praten, ze praten alleen maar uit onwetendheid. Je moet naar jezelf luisteren, niet naar anderen.” Doordat de ouders van Anita kennis hadden over homoseksualiteit konden ze het sneller begrijpen dus accepteren. Als ze geen informatie hadden gehad, dan hadden ze anders gereageerd en het misschien wel helemaal niet geaccepteerd. Kennis geeft kracht te accepteren.

Aan niets overleden
De derde gastspreker was Hendrik Parag. Hij vertelde over zijn overleden broer Shanti. Shanti was homoseksueel en hiv-besmet. In de tijd dat Shanti besmet raakte wist bijna niemand wat aids of hiv was. Vooral de combinatie hiv-besmet en homoseksualiteit was uit den boze. Hendrik  probeerde het onderwerp onder de aandacht te brengen door de film 'Aan niets overleden' te maken.

Over homoseksualiteit vertelde hij: “Er is veel eenzaamheid door homoseksualiteit niet te accepteren. Er word van je verlangd een masker op te zetten en een rollenspel te spelen. Je moet je eigen identiteit verbergen.” En dat is waar de bijeenkomst een einde aan probeert te maken: het zwijgen over een identiteit als homoseksueel of lesbienne. Als homoseksualiteit bespreekbaar is, kan iemand zichzelf zijn en echt aan het leven deelnemen. Als je niet geaccepteerd word is er geen uitweg. Er ís een uitweg als je accepteert.