logoArea

”Verboden liefde’’

Op zondag 5 juni 2011 verwelkomt dialoogpartner Stichting Keyf zo´n 23 mensen in de leeftijd van 20 tot 72 jaar om te praten over het thema “Mensenrechten in de praktijk”. Het doel? Het bespreekbaar maken van homoseksualiteit onder de Turkse en Koerdische bevolking in Arnhem. De samenstelling van de groep is heel divers; er zijn (streng) gelovigen aanwezig tot progressief links denkende mensen. Dit uit zich ook in de loop van de avond; er komt een stevig gesprek op gang. Twee denkrichtingen: “Wat en hoe mensen leven, daar hebben wij niets mee te maken. Wij moeten dit onderwerp niet zo vanzelfsprekend maken door er zo over te praten”. En: “Als we het over mensenrechten en vrijheid hebben, dan dienen wij als linkse progressieven ook de vrijheid en de rechten van homoseksuelen te accepteren”.

De dialoog werd geopend met een gedicht. Hierna zetten de deelnemers hun gedachten over mensenrechten, discriminatie en homoseksualiteit op papier en kwam het gesprek op gang.

De meningen varieerden, ontstaat homoseksualiteit nou door er over te praten of is het iets aangeborens? Zoals een aanwezige aangaf: ‘in de Nederlandse cultuur is het normaal, in de Turkse niet’. Een andere aanwezige noemde homoseksualiteit ‘een eigenschap die God heeft gegeven’. Een van de aanwezige moeders gaf aan het hier weliswaar eens te zijn, ‘maar als het mijn eigen kind is dan is dat wel heel lastig te accepteren’. Hierop werd gereageerd met ‘als mijn kind homo zou zijn, dan moet ik het accepteren, het is tenslotte mijn kind!’. Een ander benoemde daarnaast de problemen die homo’s ervaren in het dagelijks leven: “Waarom zou je voor homoseksualiteit kiezen als je weet met wat voor problemen je in aanraking komt. Het is geen vrije keuze”

Tijdens de bijeenkomst keken de aanwezigen naar het interview met Orhan Bucakli: ”Worstelen met gevoelens”. De reacties van de aanwezigen waren in het algemeen heel meelevend en begripvol. Een enkele moeder keurde zijn keuzes af als ‘egoïstisch’.

Er waren, kortom, veel verschillende meningen en het bleek best een lastig onderwerp. Homoseksualiteit werd uiteindelijk als een verboden liefde benoemd, omdat het in zo veel landen en culturen verboden is en omdat het moeilijk is om aan anderen te vertellen. Opvallend was dat ondanks het heftige onderwerp en de zeer verschillende meningen mensen in gesprek bleven met elkaar. De aanwezigen konden echt zichzelf zijn en geen enkele uitspraak was vreemd of politiek correct. In de dialoog konden mensen vrij praten en er werd met veel belangstelling naar elkaars mening geluisterd. De dialoog werd dan ook afgesloten met het verzoek van de deelnemers om een vervolgbijeenkomst.